Traag...

Je hebt snelle mensen, je hebt iets tragere mensen en je hebt mensen die half februari ook eens in gang zullen schieten.
Ik kwam een tijdje geleden iets leuks tegen bij haar.
Aangezien ik ook al een hele tijd een (over) enthousiaste pinster ben, leek het me wel leuk om de uitdaging mee aan te gaan.
Elke week iets maken dat je gepind hebt.
(Ik vraag me af of iets kopen daar ook bij hoort, maar ik vrees ervoor!)

De ene week zal dat al gemakkelijker gaan dan de andere.
Meestal werk ik met een weekmenu waar ik vlijtig receptjes voor pin.
Als ik er dan effectief één maak, ben ik dus eigenlijk goed bezig.
Daarom dus voor mezelf de uitdaging om me er niet te snel vanaf te maken.
Niet enkel recepten dus!

Laat ons de uitdaging goed starten.
De dochter kreeg voor haar verjaardag een leuk letterbakje uit de jaren stillekes cadeau.
Op zich heel leuk, alleen een beetje te donker om op te hangen.
Ik liep dus al sinds december met het idee rond om het te pimpen.
Even inspiratie zoeken op pinterest en pimpen maar!
Toch goed die pinterest-uitdaging, anders had het ding nog steeds donkerbruin aan de kant gelegen.

(paar) dagen zonder vlees

Je kan er de laatste dagen niet naast kijken.
Dagen zonder vlees is begonnen.
Iets wat ik andere jaren rustig aan me voorbij liet gaan, wil ik dit jaar toch eens proberen.
Eerst en vooral gewoon om te testen of ik het kan, minder vlees eten.
Maar daar ben ik op voorhand al vrij zeker van aangezien we al niet de grote vleeseter zijn hier thuis en ik voor een groot deel vegetarisch ben grootgebracht.
Ten tweede ben ik ervan overtuigd dat alle beetjes helpen om de wereld leefbaar te houden.

Enkele weken geleden kondigde ik in mijn omgeving al aan dat we mee gingen doen aan dagen zonder vlees. Sommige mensen zeiden meteen dat ze ook gingen meedoen. Andere bekeken me of ik van een andere planeet kwam. En vroegen er meteen bij of ik toch wel aan mijn voedingsstoffen ging geraken (neem het van mij aan, mijn lichaam kan zeker overleven met wat minder, voor zover er dan al belangrijke voedingsstoffen in vlees zitten).

Volgende stap was het hier thuis even bespreken. Met de kinderen heb ik het er nog niet echt over gehad, die eten gewoon wat de pot schaft (of ik hoop dat toch elke dag opnieuw).
De man was ook mee tot ik deze ochtend zei dat hij geen charcuterie moest meenemen voor op de pistolekes. Euh... niet dus. Hij zal meedoen aan avondeten zonder vlees.

Omdat het de eerste keer is dat ik meedoe, ga ik niet meteen te hard van stapel lopen.
Ik ga nog niet voor de volle 40 dagen.
Wel ga ik ongeveer 3 dagen in de week proberen vleesloos te eten.
Na de 40 dagen wil ik dan op zijn minst één veggiedag per week behouden.

De reden waarom ik er nu pas aan begin en al een paar dagen gemist heb is omdat ik net terug ben van Oostenrijk. Het schnitzel en worstenland bij uitstek.
Zo een goede braadworst boven op de skipiste, liet ik niet aan me voorbij gaan.
Ik weet het...
Vandaag dus de eerste vleesloze dag met een heerlijke groentenlasagne met ricotta om te starten!

(Recept: Albert Heijn)

Een tipi dus...

Dat er nog een vervolg aan het vorige verhaal zou komen, hadden jullie zelf ook al wel kunnen bedenken.
Een tipi dus... die moest er ook nog bij van de dochter.
Daar moest ik toch even heel lief voor lachen naar de papa (van de kinderen).
Want indianenkleedjes naaien, dat lukt me nog vrij aardig.
Een tipi knutselen daarentegen...

Nu moet dat toch wel lukken dat de sint een speelgoedtipi heeft gebracht voor kleine man.
Ik dacht eerst gewoon die op een kar te plaatsen maar dat was misschien toch niet zo een origineel idee (al had dat wel een hoop werk bespaard).
Ik gebruikte de gekregen tipi als patroon en tekende deze over op doeken die ik nog had liggen.
De dames versierden de doeken, ik naaide ze aan elkaar, manlief monteerde het geval op een plank...
et voila... een tipi zeg ik u!!!

Uch...

Op onze kinderen hun school wordt er al enkele jaren een kinderfuif georganiseerd.
Dit jaar is het thema cowboys en indianen. We hebben een indianenpakje in huis maar dat is volgens de dochter voor jongens. (Ik wist niet dat indianen daar moeilijk over deden.)
"Kan jij dan niet gewoon een pakje naaien?" vroeg ze dan.
"Ja schatje, dat kan ik zeker, maar de week er op is het carnaval en wat gaat het dan weer zijn?" vroeg ik.
"Awel, dan word ik ook indiaan, samen met H. en dan kunnen we (lees: papa) een wagentje maken met een tipi op."
"Euh... ik zal er nog eens over nadenken" was mijn antwoord.

De volgende dag kwam de dochter heel enthousiast aangelopen met de boodschap dat H. het een heel goed idee vond en ik voor haar ook een pakje mag maken.

Oké, twee pakjes dus...

Patroon: uit de losse pols

Inspiratie: vond ik hier

Stof: Uit mijn oude-stofjes-doos

Half januari

Veel mensen maken bij het begin van het nieuwe jaar goede voornemens.
Ik heb even tijd nodig gehad om te bedenken welke de mijne gaan zijn.
Ik ben normaal niet zo van-de-goede-voornemens. Maar als ik even achteruit kijk naar het voorbije jaar, kan het vast geen kwaad er toch een paar te maken.

Eerst en vooral wil ik wat beter met geld "leren" omgaan. Laat ons zeggen dat ik er een beetje te goed mee kan omgaan, ik zou het wat meer moeten laten rusten. Op een spaarrekening ofzo.

Nog een voornemen dat ik graag wil maken.
Minder stress in 2016!!!
Hoe ik dat ga doen weet ik echt nog niet. Ik ben nature namelijk nogal een stresskip. Zo één die duizend dingen tegelijk wil doen, van hier naar daar holt, ondertussen nog wat naar de huisgenoten roept (doe dit, doe dat) om dan op het einde van de dag zich af te vragen wat ze heel de dag gedaan heeft (half slapend op de zetel met haar smartphone in de hand en de tv op de achtergrond).

En dan heb je nog die voornemens die ik me elk jaar maak maar waar meestal toch niet veel van komt, maar ach, ik zet ze erbij.
Meer sporten en minder eten (afvallen dus).
Daar zullen we het tegen het einde van het jaar nog eens over moeten hebben.

En dan nog ééntje om af te sluiten. Laten we nog maar eens proberen wat leven in deze blog te krijgen.
Een paar toffe madammen hebben we weer goesting doen krijgen in het bloggen.
Laat ons afspreken dat ik het mag proberen, wees lief voor me als het toch niet lukt.
Happy half januari 2016!!!

Work in progress

Ik heb de laatste tijd best nog wel wat gemaakt. Ik ben alleen zo een veeltedrukaltijdbezigmens, foto's moeten er dus nog genomen worden.
Er wordt aan gewerkt...

Mijn collega kreeg een lieve baby, daar naaide ik alvast vlaggetjes voor. Nog een leuke geflockte T-shirt erbij en we hebben wat ze noemen een cadeautje!
Nu hopen dat de papa en mama van Warre er blij mee zijn!

Ahum...

Dat is het enige woord dat in me opkomt.
Meer dan een jaar geleden al dat ik nog iets heb gepost.
Eén jaar en één kind erbij.
Een lekker druk jaar. Wennen aan dat kleine hummeltje. Wennen aan dat nieuwe gezin.
Iedereen heeft zijn plaatsje ondertussen weer terug gevonden.
En ook die kleine man voelt zich hier helemaal thuis.
Ik weet niet of er hier nog lezers passeren, ik zou het snappen moest het niet zo zijn.
Ik heb er in elk geval weer zin in!
Bij deze, hopelijk het begin van een nieuwe start.
Een goed voornemen en dat op Pasen!

Om het een beetje goed te maken, een foto van één van de redenen van die blogstilte!